Wat zijn de kenmerken van polypropyleen (PP)?

Enkele van de belangrijkste eigenschappen van polypropyleen zijn:
1. Chemische bestendigheid: Verdunde basen en zuren reageren niet gemakkelijk met polypropyleen, waardoor het een goede keuze is voor verpakkingen van dergelijke vloeistoffen, zoals schoonmaakmiddelen, EHBO-producten en meer.
2. Elasticiteit en taaiheid: Polypropyleen vertoont elasticiteit over een bepaald bereik van doorbuiging (zoals alle materialen), maar ondergaat ook al vroeg in het vervormingsproces plastische vervorming. Daarom wordt het over het algemeen beschouwd als een "taai" materiaal. Taaiheid is een technische term die wordt gedefinieerd als het vermogen van een materiaal om te vervormen (plastisch, niet elastisch) zonder te breken.
3. Vermoeidheidsweerstand: Polypropyleen behoudt zijn vorm na veelvuldige torsie, buiging en/of flexie. Deze eigenschap is vooral waardevol voor het maken van flexibele scharnieren.
4. Isolatie: polypropyleen heeft een zeer hoge elektrische weerstand en is zeer geschikt voor elektronische componenten.
5. Lichtdoorlatendheid: Hoewel polypropyleen transparant gemaakt kan worden, is het normaal gesproken van nature ondoorzichtig. Polypropyleen kan gebruikt worden voor toepassingen waarbij enige lichtdoorlatendheid belangrijk is of waar het een esthetische waarde heeft. Als een hoge lichtdoorlatendheid gewenst is, zijn kunststoffen zoals acryl of polycarbonaat betere keuzes.
Polypropyleen wordt geclassificeerd als een "thermoplastisch" (in tegenstelling tot "thermohardend") materiaal, wat te maken heeft met de manier waarop het plastic reageert op warmte. Thermoplastische materialen worden vloeibaar bij hun smeltpunt (ongeveer 130 graden Celsius in het geval van polypropyleen).
Een belangrijk voordeel van thermoplasten is dat ze tot hun smeltpunt kunnen worden verhit, afgekoeld en opnieuw verhit zonder noemenswaardige kwaliteitsvermindering. In plaats van te verbranden, smelten thermoplasten zoals polypropyleen, waardoor ze gemakkelijk door middel van spuitgieten kunnen worden verwerkt en vervolgens gerecycled.
Thermohardende kunststoffen kunnen daarentegen slechts één keer worden verhit (meestal tijdens het spuitgietproces). De eerste verhitting zorgt ervoor dat thermohardende materialen uitharden (vergelijkbaar met een tweecomponentenepoxy), wat resulteert in een chemische verandering die niet omkeerbaar is. Als je een thermohardende kunststof een tweede keer tot een hoge temperatuur zou verhitten, zou deze simpelweg verbranden. Deze eigenschap maakt thermohardende materialen minder geschikt voor recycling.