Polyethyleen wordt doorgaans onderverdeeld in verschillende hoofdverbindingen, waarvan LDPE, LLDPE, HDPE en polypropyleen met ultrahoge molecuulmassa de meest voorkomende zijn. Andere varianten zijn onder andere polyethyleen met gemiddelde dichtheid (MDPE), polyethyleen met ultralage molecuulmassa (ULMWPE of PE-WAX), polyethyleen met hoge molecuulmassa (HMWPE), vernet polyethyleen met hoge dichtheid (HDXLPE), vernet polyethyleen (PEX of XLPE), polyethyleen met zeer lage dichtheid (VLDPE) en gechloreerd polyethyleen (CPE).
Polyethyleen met lage dichtheid (LDPE) is een zeer flexibel materiaal met unieke vloei-eigenschappen, waardoor het bijzonder geschikt is voor boodschappentassen en andere toepassingen met plastic folie. LDPE heeft een hoge ductiliteit maar een lage treksterkte, wat in de praktijk blijkt uit de neiging om uit te rekken onder spanning.
Lineair lagedichtheidpolyethyleen (LLDPE) lijkt sterk op LDPE, maar biedt extra voordelen. De eigenschappen van LLDPE kunnen namelijk worden aangepast door de samenstelling van de formule te wijzigen, en het productieproces van LLDPE is doorgaans minder energie-intensief dan dat van LDPE.
Hoogdicht polyethyleen (HDPE) is een robuust, redelijk stijf plastic met een kristallijne structuur. Het wordt vaak gebruikt voor plastic melkpakken, wasmiddelflessen, vuilnisbakken en snijplanken.
Polyethyleen met ultrahoge molecuulmassa (UHMW) is een extreem dichte variant van polyethyleen, met molecuulmassa's die doorgaans een orde van grootte hoger liggen dan die van HDPE. Het kan tot draden worden gesponnen met een treksterkte die vele malen groter is dan die van staal en wordt vaak verwerkt in kogelwerende vesten en andere hoogwaardige uitrusting.
Geplaatst op: 21 april 2023